سانتریول
سانتریول
بدنه سانتریول از 9 مجموعه سه تایی ریزلوله (تریپلت) تشکیل شده است که هر تریپلت دارای سه ریزلوله مرکزی (a)، میانی (b) و خارجی (c) است. ریزلوله a کامل و دارای 13 رشته ابتدایی توبولینی است، لوله b و c کامل نیستند، در برش عرضی هلالی یا شبیه حرف c هستند و هر کدام دارای 3 تا 4 رشته ابتدایی توبولینی با ریزلوله مجاور و طرف داخل خود مشترک است. مجموعه ریزلولههای سانتریولی در ماده زمینهای که عملا بخشی از سیتوزول است قرار دارند. لوله a از هر تریپلت به وسیله بخش پروتئینی متراکمی با ریزلوله c در تریپلت مجاور خود پیوسته است، این پلهای پروتئینی در پایداری ساختمان سانتریول و حفظ تشکیل ساختمانی آن مؤثرند. در هر تریپلت، سه ریزلوله در امتداد مستقیمی نسبت به هم قرار ندارند درنتیجه مرکز هر ریزلوله با مرکز ریزلوله مجاور خود حدود 10 تا 15 درجه زاویه دارد و موجب میشود هر تریپلت کمی خمیده و مجموعه 9 تریپلت نیز حالتی شبیه پرههای فرفره داشته باشند. در فراساختمان سانتریول ریزلولههای مرکزی وجود ندارد و فضای درونی سانتریول از ماده زمینهای پر شده است. فراساختمان سانتریول با جسم قاعدهای مژک و تاژک یکی است. در سر پیشین این ساختمانهای سلولی ساختمان پروتئینی شبیه چرخ گاری وجود دارد در این ساختمان رشتههای پروتئینی شعاعی از ریزلولههای a در هر تریپلت تا یک بخش پروتئینی مرکزی که همانند استوانهای کوتاه و کوچک است، کشیدهاند. همه رشتههای شعاعی در یک سطح به استوانه پروتئینی مرکزی نچسبیدهاند. برروی ریزلوله c از هر تریپلت سانتریولی در سطوح مختلف برآمدگیهای کوچکی کروی شکل پروتئینی به اسم ماهواره با پایه کوتاه(پروتئینی) چسبیدهاند که این ماهوارهها از مراکز مهم سازماندهی ریزلولهها هستند.